วันแม่ '๕๗

กลอนในวันแม่ครับ  ใครฟังลำได้ก็ฟัง กลอนดีมากๆ

**ประสบการณ์ตรง เล่าเรื่องแม่ ในวันแม่***

=เพื่อนคนดี กวีสมัครเล่น ณ สปป ลาว=

....แม่ แม่ พอเถอะ วันนี้วันแม่นะ เสียงลูกคนแรกเอ่ยปาก ในขณะที่แม่ กุลีกุจอ เร่งรีบ ทำกับข้าวให้ลูก ระคนกับความดีใจ ที่วันนี้ ลูกหลาน มาพร้อมหน้าพร้อมตา

...แม้ได้ยินเสียงลูกคนแรกพร่ำบ่นหลายครั้ง แม่ยังตั้งหน้าตั้งตาทำอาหาร จนเสร็จ พร้อมสำรับกับข้าว ที่ลูกๆ เคยบอกให้แม่ชื่นใจ ว่าชอบ ว่าอร่อย

....ในความรู้สึกของแม่ขณะนั้น มีเพียงความรู้สึกเดียว ขอให้ลูกได้อิ่มหนำ แม่ก็สุขเหลือล้นแล้ว

.... หลังจากลูกเริ่มรวมกันกินข้าว อย่างเอร็ดอร่อย แม่แอบยิ้มน้อยๆ ที่มุมปาก เป็นยิ้มแห่งความสุขใจ ในขณะที่มือยังคงถือไม้กวาด กวาดเรือน

...แม่ แม่  พอแล้ว พอแล้ว หนูขอละนะ มากินข้าวเถอะ วันนี้ วันแม่นะ เดียวๆ หนูทำเองแม่ พอ พอ พอเถอะ

...เสียงลูกสาวคนรอง บ่นระคนกับ เสียงไม่พอใจ ที่แม่ไม่ยอม กินข้าว ร่วมด้วย

....กินกันเถอะลูก แม่ยังไม่หิว เมื่อคืนกินไปเยอะ ย้งอิ่มอยู่เลย ลูก

...เวลาผ่านไป ชั่วระยะ

ลูกหกคน อิ่มข้าว อิ่มน้ำ ฝีมือแม่ แม่แอบภูมิใจ ที่ลูก กินข้าวกันจนอิ่ม ระคนกับเสียงหัวเราะ สนุกสนานในวันแม่

....มาอยู่พร้อมหน้า พร้อมตา กันก็ดีแล้วละนะ

ไอ้หำหลานคนเล็ก ก็ดูน่ารักจริงๆ

....เป็นความคิด อย่างสุขใจ ของแม่ ในระหว่างที่ เก็บสำรับกับข้าว

....เวลาผ่านไป ชั่วระยะ

ลูกหลาน ต่างสรวลเส เฮฮา อยู่หน้าบ้าน แม่นั่งนิ่ง คิดคำนึงในใจ ถึงวันพรุ่งนี้

.... จะทำยังไงดีนะ พ่อก็มาจากก่อนเวลา แม่แทบจะแบกคนเดียวไม่ไหวแล้ว

...วันนี้ยังโชคดี ไอ้น้อยคนเล็ก มันยังไปลงเบ็ดได้ปลาช่อนมาตัวโข ยังพอทำน้ำพริก เก็บผักข้างบ้าน ให่ลูกกินอิ่มได้

....ข้าวสารก็ใกล้หมด ดีที่หลวงลุง ท่านเมตตา เอาข้าวที่บริจาคมาให้ถุงหนึ่ง คงพอได้สักวันสองวัน

.....ลูกหลาน สนุกได้ที่แล้ว ต่างเข้ามาล้อมวง ที่หน้าสจอทีวีขาวดำ ที่เพื่อนของพ่อ เอามาให้

....แม่ๆ มีตังค์ใช้มั้ย เสียงลูกคนเล็ก ที่ไปทำงานกรรมกรก่อสร้าง

... มีลูก แม่พอมี แม่ไม่ต้องใช้อะไรหรอก ข้าวสารก็ยังมี ไอ้น้อย ก็พอหาปลาได้ ไม่ลำบากหรอกลูก

....ไม่เป็นไรแม่ ผมมี สองร้อย แม่เอาไปห้าสิบ ผมจะเก็บค่ารถไปบ้านเมีย ที่เหลือเอาไว้ไอ้แดงไปโรงเรียน

...... ลูกชายคนเล็ก ยืี่นเงินห้าสิบบาท ใส่ในกระเป๋าเสื้อคอกระเช้าของแม่ พร้อมเซ้าซี้ให้แม่รับ

.....ลูกอีกห้าคน นิ่งเงียบ ดูเหมือนทุกคน จะใจจดใจจ่อ อยู่กับละครทีวี

....หลังจากละครเรื่อง โกโบริ จบ ทุกคนต่างจัดที่หลับที่นอน อยู่คนละมุม ในบ้านหลังเล็กๆ เสืี่อหมอนผืนดีๆ ที่แม่เก็บเข้าตู้ไว้ เป็นนานปี ถูกบรรจง มาปูให้ลูกๆ ได้นอน

....แม่ แม่ ที่นอน กับผ้าห่มนี้ ผมซื้อให้แม่ ตั้งหลายปีแล้ว เมืี่อไหร่ แม่จะเอามาใช้สักทีแม่ ผมอุตส่าห์ เก็บเงินซื้อให้แม่นะ

....เอาเก็บไว้นะดีแล้วลูก เวลาพวกเองมา จะได้มีที่นอนดีดี เหมือนที่บ้านเมียเองงัย

แม่ไม่เป็นไรหรอก ที่นอนเก่ายังดีอยู่เลย,...

.......

....เฮ้ยๆๆ ใครมาจับกระเป๋ากูวะ แหวนกูหายไปไหน วางไว้ ตรงนี้ แหวนแฟนกูให้นะโว้ย ใครเอาไป เอามรเดียวนี้

....เสียงลูกสาวคนกลาง ที่กำลังมีแฟนฝรั่ง ร้องโวยวายลั่นบ้าน

...ทุกคนลุกจากที่นอนองัวเงีย จากเสียงตะโกนลั่นบ้าน

....แม่นอนริมสุด หน้าประตู ลุกขึ้นมานั่ง พร้อมเอ่ยปากพูด

.... จันทร์เอ้ย แม่ไปเก็บงัยลูก ตอนจัดที่นอน แหวนเอ็ง แม่ก็ใส่ในกระเป๋าถือเองงัย รู้สึกจะอยู่ ตรงกลาง ตรงกระเป๋าเล็กนั่นแหละ แม่กลัวหาย เลยเก็บไว้ด้านในลูก

.....แม่ แม่มายุ่งกับของหนูทำไม ที่หลังไม่ต้องมายุ่งนะ

เดียวหายแล้ว ใครมันจะมีปัญญา ซื้อคืนหนูได้ จำไว้นะแม่ อย่ามายุ่ง กับของหนูอีก

..... แม่ ตอบ จ๊ะลูก พร้อมยกร่าง ที่ผอมบาง ในท้องที่หิวจนใส้กิ่ว เพราะ ข้าวเหนียวเพียงกระติบเดียว น้ำพริกถ้วยเดียว ลูกหลานคนยังไม่พออิ่ม แม่ยอมอด ไม่เป็นไร

.... เออ แม่ ลืมปิดหลังบ้าน...แม่เอ่ยขึ้น พร้อมกับ ค่อยๆ เดินเข้าไปในครัว บรรจงจับประตูหลังบ้าน ในท่าเตรียมพร้อมปิด

..... น้ำตาอุ่นๆ มันไหลรินจากตาแม่ ไม่ขาดสาย มือกำประตูแน่นสอึกสะอื้น อยู่นมนาน จนลูกๆ หลับกันหมด แม่ค่อยๆ ทรุดตัวลง

....ในใจยังห่วงพะวง ว่าเสียงร้องไห้ของแม่ จะรบกวนลูกๆ ที่กำลังนอนหลับสบาย อยู่ในบ้าน

..... เล่าต่อไม่ไหวแล้วครับ...

………………….

สมุนไพรไทย 2